اگر فرستادهء خود را از فرشتگان انتخاب كنيم ، او را به صورت مردى قرار مىدهيم » . گذشته از اين ، پيامبر اسلام ، نخستين پيامبر آسمانى نيست كه از طرف خداوند ، اعزام شده است ، بلكه پيش از او پيامبرانى آمده‌اند و همگى بسان او غذا مىخوردند و در اجتماع گام مىزدند ، چنان‌كه مىفرمايد : « وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَ يَمْشُونَ فِي الْأَسْواقِ « 1 » ؛ پيش از تو پيامبرانى را اعزام كرده‌ايم ، آنان نيز غذا مىخوردند و در بازارها راه مىرفتند » . انتقاد سوم آنان ، كه « چرا فرشته‌اى او را در امر تبليغ همراهى نمىكند » ، يك نوع تنزل از دو انتقاد پيشين است ، زيرا مبناى اعتراض پيشين ، اين است كه اصولا بشر براى امر رسالت ، لياقت و شايستگى ندارد و حتما بايد فرشته‌اى اين كار را انجام دهد ، در صورتى كه در انتقاد سوم امكان رسالت بشر را پذيرفته و خواستار آن شده‌اند كه فرشته‌اى او را معاونت و يارى كند . انتقاد چهارم و پنجم ، كه « چرا گنجى از غيب به او داده نمىشود و چرا باغى ندارد كه از آن بخورد » ، يك نوع چشم‌پوشى از گذشته‌هاست و هدف اين است بر فرض اين‌كه بپذيريم رسالت

--> ( 1 ) . فرقان ( 25 ) آيهء 20 .